Boeken van Karolina Ramqvist

In 1541 volgt een jonge vrouw haar voogd tijdens een van de eerste koloniale expedities naar Noord-Amerika. Na een seksueel schandaal aan boord van het schip wordt ze gestraft en achtergelaten op een onbewoond eiland, waar ze het opneemt tegen wilde dieren en de elementen en bevalt van een zoon.

Een paar eeuwen later probeert een hedendaagse schrijver te begrijpen wat er met de ‘berenvrouw’ is gebeurd. Ze denkt aan de duisternis, de honger en de kou, en aan een vrouw met een geweer, gekleed in dierenvellen. Terwijl de auteur aan De berenvrouw schrijft, dringt haar eigen leven het werk binnen. Haar onderzoek raakt verweven met kwesties als waarom ze schrijft, wat een verhaal is, wie ze ooit was en wat ze is geworden.

Karolina Ramqvists roman vertelt het fantastische verhaal van de berenvrouw en maakt de lezer tegelijkertijd deelgenoot van het ontstaan van dat verhaal.

Op een ochtend wordt een jonge, Zweedse vrouw wakker naast haar Jamaicaanse geliefde. Later die dag zal ze terugvliegen naar haar thuisland: een vertrek dat het einde van hun vijf jaar durende verhouding inluidt. In de uren die volgen ontvouwt zich de geschiedenis van een liefde die alles omvatte: verlangen, geheimen en botsende werkelijkheden.

In Stof schrijft Karolina Ramqvist over de onontkoombare aantrekkingskracht tussen twee mensen, maar ook over ongelijkheid, koloniale erfenissen en de illusie dat liefde zich los kan maken van macht en geld. Met hypnotiserend, zinnelijk proza legt Ramqvist hun liefde vast, maar ook de breuklijnen die zich in de relatie aftekenen. Het verlangen en de intimiteit botsen steeds met ongelijkheid, twijfel en de onontkoombare afstand tussen hun werelden.

In Brood en melk beschrijft Karolina Ramqvist de met geur, kleur en smaak gevulde jeugd van een eenzaam meisje. Ze herinnert zich de mandarijnen, het geroosterde brood en dat een van haar eerste woorden Schwarzwalderkirschtorte was. Dat een bord pannenkoeken op het aanrecht betekende dat ze alleen thuis zou zijn. Ze denkt terug aan de geur van haar moeder, de rijstpudding van haar oma en aan haar vader, aan die keer dat hij een perfect diner voor haar bereidde.

Ramqvist reconstrueert haar jeugd met behulp van herinneringen aan mensen en voedsel, wat haar hele gemoed soms vervult maar haar tegelijkertijd lijkt te verteren. Centraal staat een erfstuk, de eettafel die was bedoeld voor grote diners, maar waar ze meestal alleen aan zat. Ze heeft hem meegenomen naar haar nieuwe eenkamer-appartement. Het enige wat ze wil is haar obsessie met eten overwinnen en een rijstpudding maken die haar dochter zal willen proeven.