Boeken van Elizabeth Strout

Artie Dam heeft een geheim. De geliefde leraar geschiedenis, gelukkig getrouwde echtgenoot en zorgzame vader van een volwassen zoon, is eenzaam. En de gedachte dat hij er maar beter een einde aan kan maken kan hij niet uit zijn hoofd zetten. Maar een bijna fataal bootongeluk plaatst het leven van Artie, zijn band met zijn dierbaren en zijn blik op de wereld in een heel ander perspectief.

Wat ongezegd blijft is het diepmenselijke verhaal van een man die een tweede kans krijgt in het leven, en deze met beide handen moet leren aangrijpen.

De broers Jim en Bob Burgess zijn jaren geleden vertrokken uit het slaperige Shirley Falls in Maine. Jim is een succesvolle bedrijfsjurist in Manhattan. De jongere Bob heeft zich verzoend met een carrière in de rechtsbijstand. Sinds hun vroege jeugd staat hun soms broze band in het teken van een tragisch ongeluk dat hun vader het leven kostte.

Wanneer hun geboortestad wordt opgeschrikt door een haatmisdrijf, dat nota bene door hun eigen neef is gepleegd, voelen Jim en Bob zich geroepen om de gemeenschap en hun familie te hulp te schieten. En dus keren de Burgess-broers terug naar de coulissen van hun jeugd, waar oude spanningen aan de oppervlakte komen die hen voorgoed zullen veranderen.

Lucy Barton is langzaam aan het herstellen van wat een simpele operatie had moeten zijn. Haar moeder, die ze jaren niet gezien heeft, komt op ziekenbezoek. Door te praten over mensen die Lucy nog uit het dorp van haar jeugd kent zoeken ze aarzelend toenadering tot elkaar. Maar net onder de oppervlakte ligt nog steeds de spanning die al die tijd tussen hen in heeft gestaan.

Ik heet Lucy Barton is een intiem, diep empathisch en fenomenaal geobserveerd portret van de kwetsbare band tussen moeders en dochters.

In Ik heet Lucy Barton roddelen Lucy en haar moeder in het ziekenhuis, bij wijze van toenaderingspoging, over de mensen uit hun dorp: de mooie meisjes Nicely, de aardige leraar maatschappijleer meneer Haley, het arme neefje Abel Blaine. De onsentimentele, diepmenselijke stem van Lucy kleurde hun herinneringen weemoedig en troostend tegelijk.

In Niets is onmogelijk resoneert deze stem opnieuw, een aantal jaren later, en komen de mensen uit Lucy’s verleden nog een keer aan bod. Hele levens in al hun complexiteit worden voor heel even opgeroepen en met elkaar verbonden in negen indringende verhalen.

Lucy Barton woont in New York en is een succesvol schrijfster en de moeder van twee volwassen dochters. Haar tweede echtgenoot is onlangs overleden. Haar eerste man, William, is altijd een raadsel voor haar geweest. Ze is ooit met goede reden bij hem weggegaan.

Toch hebben deze twee in al die jaren sinds hun scheiding een hechte, vriendschappelijke band met elkaar gehouden. Het verbaast Lucy dan ook niet wanneer William haar vraagt samen met hem een familiegeheim te onderzoeken dat hij onlangs heeft ontdekt. Een geheim dat een geheel nieuw licht zal werpen op alles wat William meende te weten over de mensen die hem het meest na staan, en onvermijdelijk ook over hemzelf.

Invoelend en wijs zoals lezers van Elizabeth Strout gewend zijn, schetst ze het portret van een complexe verhouding die al tientallen jaren standhoudt. Het verhaal wordt verteld door de iconische hoofdpersoon Lucy Barton, die een diepgravend en tijdloos commentaar geeft op de raadselen van het huwelijk en de aard van het bestaan.

Wanneer de wereld begin 2020 vol paniek in lockdown gaat, wordt Lucy Barton losgerukt uit haar ordelijke schrijfstersleventje in Manhattan en neemt haar ex-man William, met wie ze af en aan contact heeft, haar op sleeptouw naar een klein stadje in Maine. De daaropvolgende maanden zijn Lucy en William ondanks het ingewikkelde verleden dat ze delen op elkaar aangewezen, in een huisje aan de kolkende, grauwe zee, terwijl de wereld ten onder lijkt te gaan. Ze zullen er niet ongeschonden uit komen.

Lucy aan zee biedt een emotioneel en empathisch beeld van de angst en het isolement uit de begindagen van de pandemie, maar ook van het gevoel van rust dat die lange, stille dagen met zich meebrachten. De diepe connecties die Lucy - en ons - zelfs in tijden van afzondering met de wereld verbinden liggen ten grondslag aan dit verhaal: de pijn die het verdriet van haar volwassen dochter teweegbrengt, de leegte na het overlijden van een dierbare, de belofte van een nieuwe vriendschap en de troost van een oude liefde die blijft voortbestaan. ‘Allemaal hebben we in ons leven mensen - en plaatsen - en dingen - die in onze ogen gewichtig zijn,’ zegt Lucy. ‘Maar uiteindelijk zijn we gewichtloos.’

Advocaat Bob Burgess is verstrikt geraakt in een moordzaak waardoor heel Crosby in rep en roer is. Hij is sinds een tijdje ook goed bevriend met schrijfster Lucy Barton. Tijdens hun wekelijkse wandeling praten ze over hun levens, hun angsten, de dingen waar ze spijt van hebben, wat had kunnen zijn.

Lucy wordt eindelijk voorgesteld aan de iconische Olive Kitteridge. In het seniorenflatje van Olive vertellen ze elkaar verhalen over de levens van mensen die ze hebben gekend. 

Nieuwe vriendschappen, oude liefdes, het verlangen om iets van blijvende waarde achter te laten, al is het maar een verhaal: Elizabeth Strout weet feilloos waar het echt om gaat in het leven. Zoals Lucy Barton zegt: Liefde kent zoveel vormen, maar het is altijd liefde.

Olive Kitteridge – bot en een tikkeltje koppig, doch kwetsbaar en verrassend gevoelig – geldt met al haar tegenstrijdigheden als een van de meest herkenbare, iconische romanpersonages van de afgelopen decennia. En nu is ze terug – een paar jaar ouder en een hoop veranderingen verder.

Ze moet leren om haar leven te delen met haar tweede man, proberen om de relatie met haar zoon te herstellen, omgaan met verlies en eenzaamheid, zich openstellen voor nieuwe levenslessen en zoals altijd een luisterend oor bieden aan de andere inwoners van Crosby, Maine.

Zie voor de beschrijving van dit boek: Winter.